Koniec z dzikimi parkingami bez paragonu. Od 1 kwietnia 2026 kasa fiskalna obowiązkowa od pierwszej opłaty

On maj 30, 2026 1

Od 1 kwietnia 2026 r. zwolnienia z kas rejestrujących nie obejmują już usług parkowania samochodów i innych pojazdów, co oznacza, że właściciele dzikich parkingów przy atrakcjach turystycznych muszą ewidencjonować każdą pobraną opłatę. Ministerstwo Finansów, odpowiadając na pytania „Faktu”, zapowiedziało kontrole i kary dla osób, które inkasują pieniądze od kierowców bez wydawania paragonów i bez rozliczenia z fiskusem.

Przed sezonem urlopowym w miejscowościach turystycznych powstają parkingi na prywatnych posesjach i polach, gdzie opłata za pojazd sięga często kilkudziesięciu złotych. Resort finansów wskazuje, że takie wpływy to przychód podlegający opodatkowaniu PIT.

— Opłaty pobierane przez osoby fizyczne od kierowców parkujących samochody na ich prywatnych posesjach i działkach stanowią przychód w podatku PIT — potwierdza Ministerstwo Finansów.

Według resortu źródłem przychodu może być pozarolnicza działalność gospodarcza (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT), najem prywatny (art. 10 ust. 1 pkt 6) albo działalność nierejestrowana (art. 20 ust. 1ba). Z punktu widzenia VAT powtarzalne, zorganizowane i zarobkowe udostępnianie miejsc parkingowych to działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Kiedy przysługuje zwolnienie

Zwolnienie podmiotowe z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT obowiązuje, dopóki sprzedaż nie przekroczy 240 tys. zł. Po przekroczeniu tego limitu albo po rezygnacji ze zwolnienia podatnik składa zgłoszenie rejestracyjne (art. 96 ust. 1) i rozlicza podatek od świadczonych usług parkingowych.

Czasowe zwolnienia z kas fiskalnych mogą działać dla niektórych czynności nie dłużej niż do 31 grudnia 2027 r., ale od 1 kwietnia 2026 r. nie dotyczą już parkingów. Podatnik musi prowadzić ewidencję od pierwszej pobranej opłaty, bez względu na wysokość obrotu.

Jakie kary grożą

Przy kontroli skarbówka może żądać zaległego podatku z odsetkami, nałożyć grzywnę lub karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, a w skrajnych przypadkach zastosować stawkę 75 proc. od nieujawnionego dochodu.

Zgodnie z art. 62 § 1, 3 i 5 Kodeksu karnego skarbowego za niewystawienie faktury lub rachunku grozi grzywna do 180 stawek dziennych. Standardowa kara za niewydanie paragonu wynosi 1000 zł. Przy przestępstwie skarbowym minimalna grzywna to 155,53 zł, a przy wykroczeniu skarbowym grzywna mieści się w przedziale od 466,60 zł do 93 320 zł.