Péter Magyar i nowy kierunek polityki Węgier: między Europą a Rosją

Po zwycięskich wyborach parlamentarnych w kwietniu 2026 roku i odsunięciu od władzy Viktora Orbána, Péter Magyar wyznacza nowe kierunki węgierskiej polityki zagranicznej. Chociaż zapowiada zmniejszenie napięć w relacjach z Unią Europejską, jego podejście do kwestii energetycznych wobec Rosji pozostaje pragmatyczne i ostrożne. Magyar obejmie urząd premiera w pierwszym tygodniu maja, dysponując większością dwóch trzecich głosów w parlamencie, co pozwoli mu przeprowadzić szeroko zakrojone reformy.

Powrót do europejskiego mainstreamu

Magyar deklaruje, że jego rząd będzie dążył do odbudowy relacji z Unią Europejską i NATO, przywracając Węgrom rolę silnego sojusznika w ramach obu organizacji. W przemówieniu do zwolenników w Budapeszcie podkreślił, że miejsce Węgier jest w Europie, od której kraj – według niego – oddalił się podczas rządów Orbána. To stanowi wyraźne odejście od polityki autorytarnej, którą Magyar zapowiada rozmontować, wykorzystując uzyskaną większość parlamentarną.

W kwestiach gospodarczych Magyar zapowiada ożywienie gospodarki poprzez odblokowanie funduszy z Unii Europejskiej, wprowadzenie reform antykorupcyjnych oraz odbudowę instytucji państwa prawa. Jego program, określany jako „węgierski New Deal”, zakłada szeroko zakrojone inwestycje publiczne i prywatne w infrastrukturę i modernizację, a także bardziej przewidywalne otoczenie regulacyjne zbliżone do standardów europejskich. Magyar prowadzi już intensywne negocjacje z przewodniczącą Komisji Europejskiej Ursulą von der Leyen w sprawie dostępu do środków unijnych.

Wśród planowanych zmian znalazł się także projekt wejścia Węgier do strefy euro do 2030 roku – postulat długo zgłaszany, lecz dotąd odrzucany przez poprzednie rządy. Magyar uważa, że adopcja wspólnej waluty będzie korzystna dla stabilności gospodarczej kraju, choć musi być poprzedzona analizą budżetu oraz konsultacjami z ekspertami i społeczeństwem.

Zwycięstwo Magyara oznacza również osłabienie nacjonalistycznego nurtu w Europie, którego Orbán był jednym z głównych liderów. Nowy premier planuje też zmiany symboliczne – siedziba premiera nie będzie się mieścić w pałacu karmelitańskim w dzielnicy zamkowej, przystosowanym dla Orbána, lecz w jednym z budynków ministerialnych w pobliżu parlamentu.

Pragmatyzm wobec Rosji i energia

W stosunkach z Rosją Magyar zapowiada pragmatyczne podejście, choć nie deklaruje całkowitej rezygnacji z rosyjskiej ropy i gazu. Fundamentem jego polityki ma być dywersyfikacja dostaw energetycznych ze względów bezpieczeństwa i kosztów. Magyar argumentuje, że konkurencja między dostawcami powinna przełożyć się na niższe ceny i większą stabilność dostaw. Jego rząd planuje również przeanalizować zawarte umowy na realizację rozbudowy elektrowni atomowej, nie wykluczając ich renegocjacji lub rozwiązania.

Kreml odpowiedział na te sygnały zadowoleniem, widząc w nich gotowość Budapesztu do pragmatycznego dialogu. To podejście odzwierciedla chęć Magyara utrzymania stabilności ekonomicznej Węgier przy jednoczesnym zmniejszeniu zależności od surowców rosyjskich.

Współpraca regionalna i relacje międzynarodowe

Magyar chce doprowadzić do zbliżenia z Polską, współpracując z premierem Donaldem Tuskiem nad odblokowaniem funduszy europejskich. Współpraca obu rządów już się rozpoczęła. Istnieje również perspektywa odbudowy Grupy Wyszehradzkiej na nowych zasadach, bardziej sprzyjających europejskiej integracji.

W stosunkach ze Stanami Zjednoczonymi Magyar zapowiada pragmatyczne podejście i odbudowę stabilnych więzi, podkreślając, że priorytetem pozostaje silny sojusz w ramach NATO. Mimo wcześniejszego wsparcia, jakie Orbán otrzymywał od administracji Donalda Trumpa, nowy premier jasno deklaruje europejski kierunek polityki zagranicznej.

Magyar przeprowadził niezwykłą kampanię wyborczą – w latach 2024–2026 odbył aż siedemset bezpośrednich spotkań z wyborcami, co pomogło mu w pokonaniu systemu, który w założeniu miał zapewnić absolutną nieodwołalność władzy Orbána. Jego zwycięstwo oznacza perspektywę głębokich reform demokratycznych po szesnastu latach autorytarnego dryfu, prowadzącego jednak – w przeciwieństwie do Polski za rządów PiS – w zgodzie z konstytucją.